Hi.

Welcome to my blog. I document my adventures in travel, style, and food. Hope you have a nice stay!

Βραζιλία-Γερμανία 1-7, ο «εφιάλτης» των Βραζιλιάνων

Βραζιλία-Γερμανία 1-7, ο «εφιάλτης» των Βραζιλιάνων

Μία από τις πιο μαύρες σελίδες στην ιστορία της Βραζιλίας γράφτηκε στις 8 Ιουλίου του 2014 στο Μπέλο Οριζόντε. Η Βραζιλία «συνετρίβη» με 1-7, εντός έδρας ουσιαστικά, από τη Γερμανία, για τα ημιτελικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου, σε μία μέρα που δεν θα ήταν υπερβολικό να πούμε πως λογίζεται ως «μέρα πένθους» για ένα ολόκληρο έθνος.

Κανείς δεν μπορεί να μην αναγνωρίσει πως η εθνική Βραζιλίας, αν όχι η σπουδαιότερη, είναι σίγουρα μία από τις 2-3 πιο σπουδαίες ομάδες στην ιστορία του ποδοσφαίρου και ειδικότερα στις διοργανώσεις του Παγκοσμίου Κυπέλλου. Αυτό, άλλωστε, μαρτυρούν και οι 5 κατακτήσεις της, οι περισσότερες από μία ομάδα στο θεσμό.

Η Βραζιλία είναι μία χώρα που ζει και αναπνέει για το ποδόσφαιρο, με τα περισσότερα παιδιά να ασχολούνται από πολύ μικρά με το εθνικό τους σπορ, στις φαβέλες, στις φτωχογειτονιές, δηλαδή, της χώρας.

Η αγάπη αυτή για το ποδόσφαιρο και οι μεγάλες επιτυχίες του παρελθόντος, συνδυαστικά πάντα με την ατέρμονη παραγωγή σπουδαίων ταλέντων, καθιστά την κάθε αποτυχία της εθνικής ομάδας μεγάλη απογοήτευση.

Το «Maracanazo»

Η πρώτη τεράστια αποτυχία που βίωσαν οι Βραζιλιάνοι ήταν στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1950, του οποίου και τη διοργάνωση είχαν αναλάβει.

Οι Βραζιλιάνοι είχαν «συντρίψει» σχεδόν όποιον βρήκαν στο διάβα τους και στον τελευταίο αγώνα του τελικού ομίλου για τον τίτλο χρειαζόντουσαν μόλις μία ισοπαλία με την Ουρουγουάη.

Το παιχνίδι έγινε στο «Estádio Maracanã» υπό το βλέμμα 199.854 (!) θεατών, στην πλειοψηφία τους, φυσικά, Βραζιλιάνων. Η Ουρουγουάη σίγησε όμως το γήπεδο, όταν κέρδισε με 2-1, και μαζί τον τίτλο του Πρωταθλητή Κόσμου.

Ένα ολόκληρο στάδιο και κατ’ επέκταση ένα ολόκληρο έθνος «βυθίστηκε» στη θλίψη και στο γεγονός προσδόθηκε ο όρος «Maracanazo», συνώνυμος, από τη μέρα εκείνη κι έπειτα, της παταγώδους αποτυχίας της Βραζιλίας.

Γκολ στο ιστορικό maracanazo

Από τη «χρυσή» περίοδο του Πελέ ως τον εφιάλτη του Μπέλο Οριζόντε

Η Βραζιλία, μερικά χρόνια μετά το «στραπάτσο» του 1950, έζησε μια «χρυσή» περίοδο. Μέσα σε 12 χρόνια και 4 συνολικά διοργανώσεις, η «Σελεσάο» έφτασε στην κατάκτηση τριών Παγκοσμίων Κυπέλλων.

Το 1958, το 1962 και το 1970 έφτασε ως τον κορυφή, με μοναδικό «διάλειμμα» τη διοργάνωση του 1966 στα γήπεδα της Αγγλίας, όπου η γηπεδούχος ήταν και η νικήτρια.

Η Βραζιλία εκείνης της εποχής θεωρείται από πολλούς η καλύτερη ομάδα όλων των εποχών, με τεράστια αστέρια στη σύνθεση της και σπουδαιότερο όλων τον Πελέ, το «Μαύρο Διαμάντι».

Έκτοτε, η Βραζιλία απείχε από τους τίτλους για περισσότερα από 20 χρόνια, όμως πανηγύρισε άλλους δύο, το 1994 και το 2002, φτάνοντας συνολικά τις 5 κατακτήσεις.

Το 2014 η διοργάνωση του Παγκοσμίου Κυπέλλου «επέστρεψε» στη Βραζιλία. Ένα ολόκληρο έθνος, που τόσο δοκιμάστηκε κατά την περίοδο των έργων για τη διοργάνωση, περίμενε με ανυπομονησία το 6ο τρόπαιο.

Η εθνική ομάδα, με ηγέτη τον Νεϊμάρ, έφτασε μέχρι τα ημιτελικά, έστω και με κάποιες δυσκολίες, όπως την πρόκριση επί της Χιλής στους «16» στη διαδικασία των πέναλτι με 3-2.

Το μεγαλύτερο «πλήγμα» όμως ήρθε στον προημιτελικό με την Κολομβία. Η Βραζιλία νίκησε με 2-1, όμως ο σοβαρός τραυματισμός του Νεϊμάρ από τη γονατιά του Σουνίγα στη μέση του Βραζιλιάνου διεθνούς επιθετικού «πάγωσε» άπαντες.

Ο Νεϊμάρ αποχώρησε με δάκρυα, όπως και οι φίλαθλοι της ομάδας. Ο ημιτελικός-ραντεβού με την ιστορία απέναντι στη Γερμανία στο Μπέλο Οριζόντε θα είχε έναν τεράστιο απόντα.

Ο κόσμος, βέβαια, κατέκλυσε το «Estádio Mineirão» του Μπέλο Οριζόντε περιμένοντας την επιστροφή της ομάδας σε τελικό μετά από 12 χρόνια. Η απουσία του Νεϊμάρ ήταν σίγουρο ότι θα επηρεάσει τους συμπαίκτες του, κανείς δεν μπορούσε να περιμένει, όμως, αυτό που θα ακολουθούσε.

Το 1-7 και ο «εθνικός σπαραγμός»

Βραζιλιάνοι φίλαθλοι με δάκρυα στα μάτια

Η Βραζιλία είχε την ατυχία, εκτός του Νεϊμάρ, να μην έχει στη σύνθεση της για τον τελικό ούτε τον αρχηγό Τιάγκο Σίλβα, αφού ήταν τιμωρημένος λόγω καρτών.

Η ενδεκάδα της απαρτιζόταν από τους: Ζούλιο Σέζαρ – Μαϊκόν, Νταβίντ Λουίζ, Ντάντε, Μαρσέλο – Λουίζ Γκουστάβο, Φερναντίνιο – Χούλκ, Οσκάρ, Μπερνάρ – Φρεντ.

Η Γερμανία από την πλευρά της αγωνίστηκε με τους: Νόιερ – Λαμ, Χέβεντες, Μπόατενγκ, Χούμελς – Σβαϊνστάιγκερ, Κεντίρα – Μίλερ, Κρόος, Εζίλ – Κλόζε.

Το πρώτο ημίχρονο του αγώνα ήταν ένας «ζωντανός εφιάλτης» για τους γηπεδούχους. Στο 11ο λεπτό η Γερμανία προηγήθηκε με 1-0 με γκολ του Μίλερ. Στο 23’ έγινε το 2-0 από τον Κλόζε και στο 29’ το….5-0 από τον Κεντίρα. Η Γερμανία είχε καταφέρει να σκοράρει άλλες δύο φορές ενδιάμεσα, στο 24’ και στο 26’ με δύο τέρματα του Κρόος. Έβαλε τέσσερα γκολ σε 6 λεπτά!

Το 0-5 του ημιχρόνου δεν άφηνε ικμάδα αισιοδοξίας στους γηπεδούχους. Η εικόνα των Βραζιλιάνων ήταν απογοητευτική η ψυχολογία τους ήταν στο «ναδίρ» με το ένα λάθος να διαδέχεται το άλλο. Οι φίλαθλοι στις εξέδρες έκλαιγαν από το 3ο γκολ κι έπειτα, αφού δεν μπορούσαν να πιστέψουν όσα έβλεπαν.

Απογοητευμένος ο David Luiz μετά από γκολ της Γερμανίας

Στο δεύτερο ημίχρονο τα πράγματα θα γίνονταν χειρότερα. Η Βραζιλία παρά τις αλλαγές του Σκολάρι στο ημίχρονο δεν μπορούσε να μετουσιώσει σε γκολ τις ευκαιρίες που έκανε. Δύο τέρματα του Σούρλε για τη Γερμανία ανέβασαν το δείκτη του σκορ στο 7-0, και η μόνη απάντηση της Βραζιλίας ήταν ένα γκολ του Οσκάρ στο 90ο λεπτό.

Βραζιλιάνοι ποδοσφαιριστές με σκυμμένα κεφάλια μετά το 7-1

Το «μαρτύριο» έλαβε τέλος με το σφύριγμα της λήξης του αγώνα από τον Μεξικανό διαιτητή Μάρκο Ροντρίγκες και τότε οι παίκτες της Βραζιλίας ξέσπασαν σε «κλάματα». Κανείς δεν μπορούσε να πιστέψει όσα είχαν μόλις διαδραματιστεί, κανείς δεν μπορούσε να διαχειριστεί τα συναισθήματα του.

Το «Mineirazo» και η ανοιχτή πληγή

Όπως ήταν φυσικό η κατακραυγή για αυτή την εμφάνιση πήρε τεράστιες διαστάσεις. Παίκτες και προπονητές πέρασαν από «Ιερά Εξέταση», με τον προπονητή Φελίπε Σκολάρι να παραιτείται και αρκετούς παίκτες είτε να τερματίζουν την καριέρα τους με την εθνική ομάδα (Ζούλιο Σέζαρ, Μαϊκόν) είτε να αποπέμπονται έστω και για μερικούς μήνες. Ο αρχηγός Τιάγκο Σίλβα «έχασε» λίγους μήνες αργότερα το περιβραχιόνιο του αρχηγού, το οποίο πήρε ο Νεϊμάρ.

Η θλίψη που βίωσε ο κόσμος οδήγησε αρκετούς ακόμα και σε απόπειρα αυτοκτονίας. Αυτή η στιγμή, 64 χρόνια μετά το «Maracanazo», επανέφερε στη ζωή εφιάλτες μίας ολόκληρης χώρας. Το «Mineirazo» ήταν πλέον γεγονός και μία νέα πληγή είχε ανοίξει.

Οι δηλώσεις των πρωταγωνιστών

Ο Νταβίντ Λουίζ, ο αμυντικός της Βραζιλίας που δέχτηκε μεγάλο κομμάτι από τα πυρά του κόσμου και των media για την κάκιστη εμφάνιση του, δήλωσε μετά τη λήξη του αγώνα με δάκρυα στα μάτια πως: «Ήθελα να δώσω λίγη χαρά στους ανθρώπους της χώρας, αυτούς που έχουν υποφέρει τόσα. Δυστυχώς δεν τα καταφέραμε. Ζητώ συγγνώμη από όλους τους Βραζιλιάνους».

Ο Βραζιλιάνος αμυντικός David Luiz με δάκρυα στα μάτια

«Είναι η χειρότερη στιγμή στην καριέρα μου και στη ποδοσφαιρική ζωή μου» ήταν το μόνο που μπορούσε να πει ο Φελίπε Σκολάρι, ο οποίος παραιτήθηκε 6 μέρες μετά το παιχνίδι.

Ο διάδοχος του Σκολάρι στην τεχνική ηγεσία ήταν ο Ντούνγκα, μέχρι και τον Ιούνιο του 2016 όταν ανέλαβε ο Τίτε, ο προπονητής της Κορίνθιανς.

Ο Βραζιλιάνος τεχνικός, ο οποίος και θα καθοδηγήσει την εθνική ομάδα στο επερχόμενο Παγκόσμιο Κύπελλο της Ρωσίας, λίγες μέρες πριν το φιλικό της Βραζιλίας με τη Γερμανία τον περασμένο Μάρτιο δήλωσε πως: «Το 7-1 είναι σαν φάντασμα. Είναι εδώ, ο κόσμος μιλάει ακόμα για αυτό, αλλά όσο πιο πολύ μιλάς για αυτό τόσο λιγότερο αυτό «εξαφανίζεται».

Το «Mineirazo» είναι μία πληγή που η νέα γενιά της Βραζιλίας θα «κουβαλάει» για μία ολόκληρη ζωή. Είναι μία πληγή που δεν κλείνει για ένα έθνος τόσο παθιασμένο με το ποδόσφαιρο. Η μόνη «λύτρωση» για να ξεχαστεί αυτό το «φάντασμα» είναι οι επιτυχίες που θα απαλύνουν τον πόνο. Και το Παγκόσμιο Κύπελλο της Ρωσίας είναι η πρώτη ευκαιρία.

 

 

 

 

 

 

 

Όλα τα γήπεδα της Ρωσίας για το Παγκόσμιο Κύπελλο

Όλα τα γήπεδα της Ρωσίας για το Παγκόσμιο Κύπελλο

Η ιστορία του τροπαίου στο Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου

Η ιστορία του τροπαίου στο Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου